A Road Trıp

    We have been found in the places that most avoided. Not by choice. We have not chosen anything so far. That thing we, folks from around here, are not offered that often. Only a few lucky or unlucky ones was offered. I cannot quite discover. Names are not the names, feels are not feels, the ways are not the ways.      Who are to tell everything for a reason? So what about the reasons? Blindfolded events that cause another blindfolded events. Every one of them turns out to be the only one of them yet each one is the exact same way it happened. We have been hugging with the questions again and they do not respond in any exact same ways. Nobody will be able to distinguish between what has been said and what has not been. The ears travelled down to the river and had the time of their lives in the swimming.      We have seen them in the air with their colourful auras, running around the air, with their happy giggles. There was something condescendin...

 Merhaba, Tekrar'a alınmış şarkılarımla geldim yine. Bu beyaz sayfalardan başka bir yer yok dökebileceğim içimdeki alevleri, fırtınaları, heyelanları, depremleri... Hiçbir zaman olmadı. Hiçbir zaman da olmayacak. Kafamın ve kalbimin içindekilerle bir sandığın içerisinde sadece sayfalarla olacağım. Bir daha o sandığın açılmasına izin vermeyeceğim. Hep en zayıf yerlerimden vuruldum. Hep ötekileştirildim. Hep öteki oldum. Hep zor, hep sorunlu. Bir umut belki biri sorunlarımı görürdü, beni onlarla severdi. Bir umut belki biri bütün sorunlu düşüncelerimi alırdı ve ellerinde severdi onları. Bir umut. Bir umut sevgiyle iyileşirdim. Bir umut biri beni etiketlemezdi artık. Bir umut biri beni ötekileştirmezdi.  En son Teoman demişti, "sen korkutucu derecede dengesizsin." Hala saklarım o mesajını. Hatırlatsın bana herkesten uzak durmam gerektiğini diye. İşe yaramadı. Çok denedim, çok uğraştım. Çok denedim. Çoğu insanın içinden çıkamayacağı deliklerin içinden çıktım, yangınların için...

      Beyaz mıydı gri miydi emin değilim. Bütün sessizliklerin içindeki tek sesin bir kaynağı olması gerekirdi. Sanırım geldiği yeri o da bilmiyordu.      Yine ve yine ve yine ellerimle... Ellerimle anlatıyorum diye mi acaba derdim ellerimle? Yoksa her şeyi kendi ellerimle yaptım algısı mı? Hayır ellerimi seviyorum. Ellerim bütün dertlerimin içinde biriktiği kase gibi. Bütün sorunlarımın, yaşanılanların, huzursuzluklarımın, mutsuzluklarımın içinde biriktiği bir kase.      Bir oyuncak yapacak olsaydım, kumaştan olurdu. Kumaşını dikkatlice dikerdim, gözlerini arardım her yerde, gözleri için hiçbir şeyi beğenmezdim. Bir oyuncak yapacak olsaydım ne yapardım? Bir bebek mi? Oyuncak ayı mı? Ne yapardım sahi bir oyuncak yapacak olsam? Bilmiyorum. Ne yapacak olsam mesela?      Yapacaklarımı sıraya dizdim mi? Numaralandırmam gerekiyor mu? Sağ baştan say hayallerim. Zaten senden bir bok olmaz diyip derse girmediniz değil mi? Suçlayabilir ...

 "Olsun demek de zor artık, çocuk düşlerimiz yok artık" Nasıl bir yerdeyim bilmiyorum. Hangi aşama? Hangi seviye? Bilmiyorum. Nereye gittiğimden de çok emin değilim.  Normali mi bu acaba yoksa ben mi çok vazgeçmiş haldeyim, bilmiyorum mesela. Görmeyen insanlara "ben buradayım" demekten o kadar vazgeçmişim ki.  Ben bir yaz yaşadım, o yazdan beri bütün yaz mevsimlerinden nefret ettim. Çok uzun seneler oldu. Belki 15 sene. Hala değişmedi. Her yaz mevsimi bir tür kötü anı veya deneyim taşıyor.  Dünya'yı da yaz mevsiminde bulup kaybetmiştim. Bir yaz mevsimiydi kendimi polis eşliğinde hastanede bulduğumda.  Belki o kadar kötü değildi bu yaz ama yine sevdiremedi kendini bana. Belki de ne yaşadıysam hem biri beni görsün diye yaşadım. Hep beni göremeyecek insanları seçtim. Babamdan mı kalmıştı bu? Her seferinde kalbim zaten kırılmış yerlerinden tekrar tekrar kırıldı. Bunun için sorumlu tutulacak tek kişi benim. Benim seçimlerim, benim tercihlerim ve benim kapılmak istedi...

 Vomit. Need I to say? Seeping through my ears, nose, mouth somehow cannot form itself. The need is necessary, the need is bountiful, and the need forcing.Yet, it cannot form itself.  Fight. Will never end. No need to emphasise. Burning, like an endless bonfire inside a casket. Yet, it cannot consume. Endless source.  Belonging. On a painting, watercolour. Will talking work? Will it take away shield formed long before I was born? Maybe in a swaddle in a cradle? Soft, cashmere like. Will it work?  Will. Fading away. Each day, a candle light amidst the storm. No questions asked in this atmosphere. Take away relationships. the need again. the Other. Problem. Solution. Freedom. Imprisonment. Fear. Courage. What I see in my eyes. 

      This song.  In the middle of the night and we are walking towards the rocks on the beach. Nothing happens, we just stare each other and enjoy the wind on a summer night.  There is trust, there is love, there is freedom.      This song, reminds me of the freedom.  Somehow we find our way into each other's arms day after day. Watching the stars among the sand, kissing each other while the wind caress our skin. I never forget how we loved each other on that night, alone in the balcony, choosing songs one by one.  Our words embracing each other on the air, they feel familiar, they feel belonged. The sun and the moon were not taking turns during our days, they were existing together. A new form of life, we discovered.  This song, somehow, reminds me of those days.  We tried. We kept all the possibilities on the shelf, tried them one by one. This song reminds me something we had, we lost and we will never have. I will never hav...

      Babamla ilgili kafa yormayı bırakalı biraz oldu.  Yetişkin bir kadın haline bürünürken babamla ilgili hislerim zaman içinde sürekli değişti. Şimdi ise olduğu yerde büyük bir öfke var.     Her babalar gününde "Siktir et, düşünme. Senin gerçeğin bu ve kabullen." diyorum hep kendime ama içimin bir tarafında üzülmeyi bırakmayan bir yan var.      Bir babalar gününde kendi babamın beni nelerden mahrum bıraktığını söylemek istedim - Özellikle koşulsuz baba sevgisi. Babamın sevgisi iletişimde olduğumuz zamanlarda bile hep koşulluydu. Sırf onunla konuşabilmeye devam etmek için ihtiyaçlarımdan (maddi- manevi) bahsetmediğim çok zaman oldu. Bazen yeter be o benim babam, ondan yardım istemeyip kimden isteyeceğim dedim ama bu onu hep kaçırdı. Benden uzaklaştırdı.  - Güven duygusu. Kendim dahil hiç kimseye güvenmiyorum. Düşersem beni tutacak hiç kimse yok. Çünkü hiç kimseye düştüğümü söyleyemem. Söylesem de her zaman "sorun değil, ben altınd...