A Road Trıp

Yine sayfalarca makale yazmadan önce oturup kendi kendime yazmak istedim biraz. Biriktirdiğim, sinirlendiğim, içime oturan, içimin almadığı, içsel ve dışsal o kadar şey var ki aslında yazmak, anlatmak istediğim. Hepsini tek bir yazıya sığdıramayacağım ne yazık ki. Belki burada hiçbirini anlatamayacağım. Çünkü önce bu dolmuşluğu atmam gerek üstümden. Bu siniri, öfkeyi kusmam gerek bir şekle büründürmeden. Sonra asıl konulara teker teker değinebilirim belki. Normalde senelerle, rakamlarla, numaralarla çok uğraşmam. “Yeni yıl yeni ben” gibi söylemlere inanmam. Ya da yaşanılan olumsuzlukları bir seneye bağlamam. Ama 2020 ile o kadar çok patlama yaşandı ki dünyada, bir insanın görmezden gelerek yaşaması gerçeğini aklım almıyor benim açıkçası. Bunca olan biten olaylara duyarsız kalmak nasıl oluyor? Çok uzun bir süre kendi akıl sağlığım için uzak kaldım haberlerden. Şimdi de ara ara kendimi uzaklaştırdığım dönemler oluyor. Ama eskisi gibi komple kesemiyorum bağımı. Öğrendikçe hep daha fazla...

Merhaba Aysu, Bugün sana bir şeyler anlatacağım. Dinle. Çok uzun zamandır seninle konuşmadığımızın farkındayım. Şimdi tam zamanı. Bir süre önce bir şeyler yaşandı. Senin de dediğin gibi bir şeyler hep yaşanıyor. Bazen üzücü, bazen değil. Bir süre önce çok üzücü bir olay yaşandı. Dinle beni, kırgın ve kızgın olduğunu biliyorum. Korktuğunun da farkındayım. Mesele bütün bunların dışında demek isterdim aslında, ama değil. Sonradan fark ettim. Bütün bu mesele senin bu hissettiklerinle ilgili. Büyümen ve olgun bir kadın olma dönemin çok zorlu bir yolculuk haline dönüştü. Bir kadın olarak yaşayabileceğin pek çok büyük üzücü şeyler atlattın. Bu süreç içerisinde yalnız hissetmeni anlıyorum. Öyle olmasan bile, bu his seninle şu an farkındayım. Gelgitlerin yaşanırken, içinde olan hava durumu değişikliklerini ifade edemiyorsun, görüyorum. İfade etmeye kalktığında da sanki sen bile bu ifade şekillerini yadırgayacak gibi olmuyor musun? Ağlamak, bağırmak, gülmek... bunların hiçbiri değil. Yalnız...