A Road Trıp

    İnsanlar kendilerini anlayabiliyor ya hani, yok yapmam öyle şeyler, ya da böyle olursa ben de böyle olurum gibi şeyler söyleyebiliyorlar ya. Ben bunları söyleyemiyorum. Ben kendimi tahmin edemiyorum. Anlayamıyorum da. Bazen anlamak da istemiyorum. Bazen ben bu hale nasıl geldim diye sorguluyorum. Cevabını biliyorum. Yetmiyor. Hayatımın çoğu alanında zihinsel olarak sağlıklı bir yolda ilerleyebiliyorum ama bir alan var ki, o alanda beş yaşındaki çocuğa dönüyorum. Beynimdeki nöronlar ve nörotransmiterler çamaşır makinesinin içine atılmış gibi hareket etmeye başlıyor. Belki de gerçeğim budur bilmiyorum.     Belki kafam hep çamaşır makinesinin içerisindedir. Belki başıma gelecek hiçbir güzel şeyi gerçekten hak etmiyorumdur. Belki gerçekten iğrenç biriyimdir. Bu yüzden sürekli midemle problemler yaşıyorumdur. Belki göbeğim ondan bu kadar büyüktür. Bunları bilebilir miyiz? Sanmam. Terapistime sorsam o da bilmem der. Demez vazgeçtim. Ağzından çıkanı kulakların duyuyor m...