Yorulmuştum. Ellerimde bıraktığım her yaprağın damarlarını yeniden yapmış gibi. Her yoldan geçerken izleri geri takip etmişim gibi. Yorulmuştum. Yorgunum. Ne yaptım da yoruldum? Sanki bütün dünya omuzlarımda gibi. Geçti. Geçti mi? Beynimin içinden çıkabilmek için yalvardığım günlerin sayısı daha ne kadar çoğalacak? Ama sayılarını bilmiyorum. Sayacak farkındalığım bile olmadı. Nerede olduğumu bile algılayamadığım zamanlar. Her şey değersizleşmiş gibi. Belki de o benimdir. Denemek bile anlamsız. Yazmak bile. Ama yazıyorum işte. Yani. Korkularım hem azaldı hem çoğaldı. Endişelerim de öyle. Kaygılarım. Anlamsızlıklarda bile bazen anlam oluyor ama o çıkan anlamların da değeri kalmamış. Çelişkilerim bile çelişki değil sanki artık. İşte öyle her şey. İşte öyle gibi. Heyecan, amaç, umut, tutku, değer... Bir yerlerde bir şeyler oldu ve ben yine farkına varamadım. Bir yerlerde bir şeyler oldu ve döngü kırıldı. Başka bir döngüye takıldı. Bir yerlerde bir şey oldu yine ve benim kalan bü...
The peaks of my story, the journey of my learning, the awareness of mental health, the sharing of some information I have got, the growth, Warning! Not so fun. The more the merrier.