A Road Trıp

oha karpuz var! günlerdir karpuz istiyordum, oha karpuz yiyebilir miyiz?  biz neden problem ettiğimiz her şeyi problem etmişiz? özür dilerim. evrensel bir sevgi. bir bilinç. tek. ama kozmik ironiyi de unutmayalım lütfen.  çimenler kesinlikle dünyanın kılları. bir şeyin kılları nasıl bu kadar güzel olabilir. ağaçlar?  onlar da rüzgarla dans ediyorlar. tıpkı bizim gibi.  sazların içinde onlar gibi dans ediyorum, dışarıdan nasıl görünüyor? seni seviyorum, seni seviyorum diye dolanıyor biri. aman tanrım  sessizlik. ağaçların, denizin, çimenlerin, insanları sesi. allahım. lafın gelişi. çünkü hepimiz divine olanı içimizde taşıyoruz ve ancak bir bütün olduğumuzda bir tanrı olabiliyoruz. aslında hepimiz aynı şeyi istiyoruz. çok küçüğüz, ve çok büyüğüz. tıpke fareler gibi. önemsiz gibi görünebiliyoruz. veya arılar gibi.  ama çok önemliyiz. bu yüzden de çok büyüğüz. her birimiz mucizeyiz bu yüzden de farklı değiliz.  yıldızla...

Merhaba. Bugün onay meselesi kafamı kurcaladı yine. Regl olacağım bu arada, çok depresif gelirsem salın beni. Annemle heyecanla başladığım her telefon konuşması hayal kırıklığıyla son buluyor. Annemle dertleşmem gibi bir şey asla söz konusu değil. Annem benimle dertleşebiliyor ama ben annemle dertleşemiyorum. Ve her telefon konuşması benim kalbimin kırılmasıyla bitiyor. Hala beklentim var annemden demek ki. Hala annemden beklentilerimi bırakmamışım. Insan nasıl bırakabilir ki zaten. Her şeyi bırakabilir belki ama annesinden gelebilecek desteği beklemekten vazgeçemez gibi. Ama vazgeçmek zorundayım. Bir gün beni nasıl yalnız bıraktığını görebilsin isterdim ama annem öyle biri değil. Yani sadece öyle bir kapasitesi ve bilgisi yok. Ve geri kalan bütün bilgilere kendisini kapamış bir kadın. Suçlayamazsınız. Şu an güvenli bildiği bir alanda ve güvenli alanını bu saatten sonra bırakacak da değil. Herkese ve her şeye üzülmekten sinirlenmekten çok yoruluyorum bazen. Kendim de dahi...