A Road Trıp

Yine sayfalarca makale yazmadan önce oturup kendi kendime yazmak istedim biraz. Biriktirdiğim, sinirlendiğim, içime oturan, içimin almadığı, içsel ve dışsal o kadar şey var ki aslında yazmak, anlatmak istediğim. Hepsini tek bir yazıya sığdıramayacağım ne yazık ki. Belki burada hiçbirini anlatamayacağım. Çünkü önce bu dolmuşluğu atmam gerek üstümden. Bu siniri, öfkeyi kusmam gerek bir şekle büründürmeden. Sonra asıl konulara teker teker değinebilirim belki. Normalde senelerle, rakamlarla, numaralarla çok uğraşmam. “Yeni yıl yeni ben” gibi söylemlere inanmam. Ya da yaşanılan olumsuzlukları bir seneye bağlamam. Ama 2020 ile o kadar çok patlama yaşandı ki dünyada, bir insanın görmezden gelerek yaşaması gerçeğini aklım almıyor benim açıkçası. Bunca olan biten olaylara duyarsız kalmak nasıl oluyor? Çok uzun bir süre kendi akıl sağlığım için uzak kaldım haberlerden. Şimdi de ara ara kendimi uzaklaştırdığım dönemler oluyor. Ama eskisi gibi komple kesemiyorum bağımı. Öğrendikçe hep daha fazla...

konuları uzattıkça içinden çıkılamaz hale gelen şeylerden korkuyorum. bunlardan kaçıyorum. kaçtıklarımda ise kendimi bırakıyorum, bir yerlerinde, mutlaka, belki böyle boş konuşarak bir yerlere varırız diyordum, bilemiyorum, bilemedikten sonra bir şeyler yerlerinden oynuyor, düşünceleri ve hisleri ne kadar daha kelimelerle tarif etmeye çalışacağız, sığmıyor bazı şeyler, anlaşılmalı vakti geldiğinde, yüzün güzeldi,ellerin, kolların, bacakların, saçların, sen güzeldin,,,, güzel olmayan yanlarını sevebilirim diyecektim ki, kaçtığım şeyler aklıma geldi, içinden çıkamadığım her yerde kendimi tekrara gitme politikasındayım, neden güzel kokulu şeyler sürüp sürmediğinle ilgileneceğim, ilgilenmek için ilgileneceğim, ne demek istediğimi bilmediğim için, diyecek bir şeyim olmadığı için, seni unutmak istemediğim için, kim olduğunu bilmediğim için, var olup olmamanla bir derdim olmadığı için, bir sen yaratmak istediğim için, belki de delirdiğim için, belki de sevişmek için, belki de ...