Çok uzun zamandır boş bıraktım buraları biliyorum. Ama bazen nadasa bırakmak da gerekiyor. Bazen ne bileyim. Her zamanki gibi ne yazacağım hakkında hiçbir fikrim yok yine. Içimde yeteri sakinliğe ulaşınca yazabileceğimi düşünüyorum ve iyi veya kötü bir şeyler çıkıyor her seferinde. E birikmiş oluyor nihayetinde. Bu yaz izole olmanın yıkıcı yanlarıyla beraber iyileştirici yanlarıyla da tanıştım. “çok kötü, asla iyi olamayacağım, asla normal bir insan olamayacağım, aşırı eziğim” düşünceleriyle geçen bir yazın sonlarına doğru bir gün gözlerimi açtım ve “oha ben gerçekten bir şeyler öğrenmişim” dedim. Herhangi bir derste bir şey öğrenmek gibi aslında. Uzun süre uğraşırsınız beceremiyormuşsunuz gibi gelir ve bir süre sonra “aa ben bunu öğrenmişim, yapabiliyorum lan” farkındalığı gelir ya öyle. Ama ben bunun bilgi öğreniminden asıl farkı ve en zor yanının bunun ders olmadığı kısmını vurgulamak istiyorum. Yapılacak doğru ve sağlıklı şeyin bilincinde olmak, onu uygulayabilmek ama yine de h...
The peaks of my story, the journey of my learning, the awareness of mental health, the sharing of some information I have got, the growth, Warning! Not so fun. The more the merrier.