başlık 3

Çok uzun zamandır boş bıraktım buraları biliyorum. Ama bazen nadasa bırakmak da gerekiyor. Bazen ne bileyim. Her zamanki gibi ne yazacağım hakkında hiçbir fikrim yok yine. Içimde yeteri sakinliğe ulaşınca yazabileceğimi düşünüyorum ve iyi veya kötü bir şeyler çıkıyor her seferinde. E birikmiş oluyor nihayetinde.

Bu yaz izole olmanın yıkıcı yanlarıyla beraber iyileştirici yanlarıyla da tanıştım. “çok kötü, asla iyi olamayacağım, asla normal bir insan olamayacağım, aşırı eziğim” düşünceleriyle geçen bir yazın sonlarına doğru bir gün gözlerimi açtım ve “oha ben gerçekten bir şeyler öğrenmişim” dedim. Herhangi bir derste bir şey öğrenmek gibi aslında. Uzun süre uğraşırsınız beceremiyormuşsunuz gibi gelir ve bir süre sonra “aa ben bunu öğrenmişim, yapabiliyorum lan” farkındalığı gelir ya öyle. Ama ben bunun bilgi öğreniminden asıl farkı ve en zor yanının bunun ders olmadığı kısmını vurgulamak istiyorum. Yapılacak doğru ve sağlıklı şeyin bilincinde olmak, onu uygulayabilmek ama yine de hislerinizi kontrol edememek asıl zor yanı.

Bir insanın gergin bir davranışının illa ki sizinle alakası olmak zorunda olmamasını düşünebilmek ona göre davranabilmek fakat duygusal olarak bunun altında ezilmemek ilk denemelerde kolayca olmuyor tabii. Benim bazı şeyleri kendime kanıtlamam gerekiyor işin sonunda. En sonunda o alınganlığı veya kendinizi sürekli suçlayıcı tavrı da bir köşeye bırakmaya başlayabiliyor insan ama. Yine sürekli bir başarı, sürerli bir gelişme olmayabiliyor. Ne olursa olsun, nasıl olursa olsun bütün gel-gitlerin, düşüp kalkmaların sonucundaki o rahatlamayı nasıl tasvir edebilirim inanın ki bilmiyorum. Ne söylersem söyleyeyim hep yetersiz kalacak. Çünkü yıllardır hem kendinizde hem de çevrenizde olan bütün olumsuzlukların sebebini, kaynağını kendiniz olarak düşünüyorsunuz. En ufak bir şeyde iç sesiniz sizi alıp yerden yere fırlatıyor. Ve artık diğer insanların da yanlış yapabileceğini, onların da kapasitelerinin olduğunu ve her yapılan şeyin sizin hatanız olmadığını görebiliyorsunuz. Daha hafif hissediyorum. Özellikle geçmişe dönüp baktığımda o ağırlığı hatırladığımda ne kadar hafif hissettiğimi daha iyi anlayabiliyorum. Aklıma geldi şimdi bir benzetme. Bir gün içerisinde 20 kilo vermiş olsanız aradaki ağırlığı ve hafiflik halini çok net bir şekilde görebilirdiniz değil mi? işte bir gün içerisinde olmasa bile o fark gibi. O değişim gibi.

Daha önce de söyledim, tekrar söyleyeceğim. Ben bir çocuğum. Bunu çocukluğu romantize etmek için söylemiyorum. Bu benim beynimde olan şeylerin nedeni. Duygusal ve sosyal beceri anlamında çocuğum çünkü insanların kişilik yapısı olarak algıladıkları sağlıklı tepkileri, becerileri veya düşünceleri ben yeni öğreniyorum. Merakım da en çok bu yüzden sanırım. Hep beynimde “bu nasıl oluyor acaba”, “bunu neden yapıyorlar” veya “bu doğru mu” gibi sorular dolanıyor. “Acaba diğer insanlar da böyle hissediyor mudur?” veya “onlar hiç böyle olmuyor mu”, “nasıl hiç böyle hissetmiyorlar ki” gibi sorular beynimi kemiriyor gerçekten. Anlamaya çalışıyorum. Anlamaya çalıştığım en temel şeylerden biri bu sorular. Olsun. Insanları gözlemlemeyi seviyorum yine de.

Beni en çok rahatlatan şeylerden biri insanların ya tamamen kötü ya da tamamen iyi düşüncesinden kurtulmuş olmam. Aslında iyi-kötü olarak düşünmekten çok başka bir şeydi. Çünkü insanların tamamen kötü doğduklarını düşünmüyordum daha çok tercih ettiklerini sanıyordum. Bir insan olumsuz bir eylemde bulunmuşsa onun kötü olmayı tercih ettiğini sanıyordum. Bu yüzden kötü oluveriyorlardı. Bu keskin çizginin beynimden kalkmış olması gerçekten en özgürleştiren noktalardan biri. Önyargılarımı kırdı. Uff bu insan bunu yaptıysa demek ki böyle biri yargımlarım gibi. Hiç alakası olmadığını öğrendim.

Ve belki de kimi insanların gerçekten kapasitelerinin olmadığını ve bunun benim suçum olmadığını durumlara ve olaylara uygulayabilmek en büyük başarılarımdan biriydi. Bu hiçbir zaman ben oldum, ben tamamım demek değil. Çünkü hala bağ kurmakta zorlanıyorum. Çünkü hala kalkanlarımı indirmek özellikle romantik ilişkilerimde fazla zorlayıcı ve korkutucu benim. Hala en ufak bir düşüşümde “hala mı beceremiyorsun” gibi düşünceler beliriyor. Ve daha birçok yıpratıcı yapılar. Ama başarılarımı  ve öğrendiklerimi düşününce bunların da üstesinden gelebileceğime olan inancım artıyor. Daha inatçı bir şekilde ayakta durmaya çalışmaya itiyor. Her şey zamanla ve yavaş yavaş. Hiçbir zafer bir günde elde edilmedi.

Biliyorum.