Belli ki kırgınım herkese. Bütün heveslerimi kırıldıktan sonra içimden artık gelmeyen şeylere karşı kızmalarına da çok anlam veremiyorum. Belli ki çok kırgınım herkese. Hiç tahmin etmezdim böyle olacağımı. Senelerce sevgisini ve onayını kazanmak için deli gibi çırpındığım insanlara karşı bu kadar isteksiz olacağım hiç aklıma gelmezdi. Bu kadar kırgın oluşum üzüyor beni. Terk edilmiş biriyim. O kadar çok terk edildim ki artık hiçbir çaba kucaklamıyor beni. Çok bir çaba gösteren de yok gerçi. Kendimi çok değersiz hissediyorum. Artık değerimi kanıtlamak için uğraşasım da yok. Değer göreyim de uğraşasım da. Kimseye sarılmak da istemiyorum. Sevilmek de artık çok yabancı. "Somewhere only we know" değil artık "somewhere only I know". Ülkeden umudum var hala ama kendimden yana umudum kalmadı. Böyle devam edecek ve bu şekilde görünmez bir şekilde yaşayacağım hayatıma devam edeceğim. Keşke ötenazi burada da kabul görseydi.
The peaks of my story, the journey of my learning, the awareness of mental health, the sharing of some information I have got, the growth, Warning! Not so fun. The more the merrier.