A Road Trıp

beyaz bulutlardan oluşan gökyüzünün altında yürüyordum, henüz bir şey yoktu. ufalanmış çay yapraklarıyla birleştiğimde de bir şey yoktu, kahve çekirdekleriyle konuşmaya başladığımda da. aslında herhangi bir zaman ya da koşul altında da bir şey yoktu. bir şey varmış gibi davranan biri vardı. hiçbir zaman bir şey yoktu. küçük bir alan oluşturmuştu arkadaşlarım, birbirimizi anlayabildiğimiz, hak vermesek bile anlamaya çalıştığımız, saygı duyduğumuz düşüncelere sahiptik. düşündüğüm zaman, arkadaş adı altında sevmediğim kimseyle karşılaşmıyorum artık, mutlu ediyor beni bu. öte yandan bir duvar örüyor dış dünyaya, bizi hiç anlayamayacak insanlar mevcut. reddetmiyorum bunu da sanki bundan kaçarcasına yaşıyor gibiyim. bir kaçış mı derseniz bu, belki bir kaçış belki de değil şu an karar veremiyorum. süregelen hayatım boyunca "neden" kelimesinin kritik bir önemi var hayatımda. yanına soru işareti koyup kendime yönelttiğimde bambaşka bir dünyayla karşılaştırıyor gibi beni kendimle. be...

bir vazgeçiş sancısı içinde kıvranmayı anlatacağım bu sefer, eğer iyiyseniz okumanızı tavsiye etmiyorum. bilirim, hep iç karartıcı yazarım, hiç mutlu olmamışım gibi, hep kötümser gibi, sanırım yalnızca böyle anlarda konuşasım geliyor. belki de kendi içimde bir karar anı yaşıyor ve her nedense bunu ulu orta yapıyorum. aslında bireysel olmayan konular hakkında yazmak endişelendiriyor beni, bu yüzden ben de bireyselliğime döndüğüm her an kendimi burada buluyorum. içselleştiğim her yerde hüzünleniyorum da. bir vazgeçiş sancısı demiştim ya, öyle oluyor gerçekten. nedendir bilinmez ama içimde her şey çabuk olup bitiyor, bir kaç şey dışında. bazı şeyler beklemeye değer oluyor. yine de 22 yıllık hayatımın yarısından fazlasında tek bir şeyi gerçekten arzuladığımı düşünüyorum. kendimi sadece onunla bulduğumu, orgazm derecesine varıncaya zevk aldığım tek bir şey olduğunu biliyorum. yine de her insanın şanslı doğmadığını kabullenme aşamasını geçtim. belki yeterince çabalamıyorum, bilmiyorum. la...

ne gelirse öyle yaşayarak gelinen yerlerle buluştum dün.  bugün ise başka yerlerle, yarın nerelerle buluşacağım, bilmiyorum, sakin kaldığım her günün acısı bir yerden çıkmıyor, yok yalan öyle şeyler, sakin kalma zorunluluğu ya bunların hepsi, hikayeler anlatıldı, bazı şeyler üstüne,  hikayeleri yutanlar vardı, gördünüz mü? hikaye yutmak ne ayıp şeydir, anlatamadım bir türlü yürüdün, yürüdün ve geldin buralara, buralarda neler var? nelerle içli dışlı olacaksın? biriken o çakıl taşlarını nehrin ağzında, kiminle paylaşacaksın ağzımı açıyorum, bir çeşit su, karnımı şişiriyorum, aynısı sanırım okyanusta yaşıyorum, okyanusun başkentini aramaya yelteniyorum durduruyorlar, kokumu seviyorlar, sonra, e tuz kokuyorum, biraz da ter kokum var içinde, tabağınıza ister misiniz? galiba okyanustayım ve yüzüyorum  sanırım solungaçlarım da var, ne mutlu bana, yukarı çıktıkça koyulaşıyor mavi, yeteri kadar gidildiğinde siyah da oluyormuş beyaz p...

gözlerinizi görüyor musunuz? çürümek değil bu. çürürken böyle olmaz gözler. nereye gittiğinizi biliyor musunuz bilmeseydiniz keşke. götürdükleriniz getirdiklerinizle eş değer fakat, ne olduğu belli değil. belli olsaydı böyle olmazdı. kırdığınız her şişe için bir salyangoz yapışacak size bize. neden diye sormaya ne zaman başladım yeniden. kalbimi kıran soruları ne zaman sormaya başladım yeniden. neyse teşekkür ederim. günaydın. ek olarak merhaba. parçalanan her kemiğin kırılan noktasını çekip çıkaracak mıyız şimdi ya da çekip çıkarmalı mıyız şimdi korkup kaçacak kadar ne yaşamadın ne kadar yaşamadın da korkuyorsun bu kadar. yenileyebiliyor muyuz bunları kime anlatabiliyoruz. kimseye anlatmayalım bence sus bir. her şey bu kadar değil gerçekten kaybetmiş sayılıyor muyuz kızgın olmalıydım, kırgınım. kırgın olmak istemiyorum.  iyi tamam. bu kadar yeter.

günaydın. gömleklerime sürdüğüm sümüklerimin arasından çıktım, iyi geceler demek için sana. zaten uyanamadığın bir güne iyi geceler demek zorunda kaldık. ne oldu, nasıl oldu inan anlamadım. anlayamadım. neden acısı hep sonradan çıkar böyle şeylerin. neden tarifi olmaz, neden anlatılamaz. tuz kokulu bir rüyaydı. kabus demeye dilim varmıyor. insan böylesine güzel bir şeye nasıl kabus der ki. delirmeye yüz tuttu kafam. seninle birlikte gitmek istiyor. sana yaşama hakkı vermeyen her şeye direniyor. seni böyle nasıl sevebilirim şimdi. nasıl seninle aşık atabilirim, hayat konusunda. sana yenildim. gidişinle yendin beni. hayatımda hiç bu kadar korktuğumu ve acı çektiğimi hatırlamıyorum. seninle nasıl olacağımı bilmeden, şimdi sensiz nasıl olabilirim onu kestiremiyorum. bunu nasıl derine gömeceğimi bilmiyorum. nasıl affedeceğimi kendimi. nasıl affedeceğini beni. güneş ışınlarının arasından beni nasıl selamladığını, ter parçacıklarımın arasından.... mavi kelebek, kırmızı,.. hayal ...

gündüz düşlerinin içini açtı bir martı, beyaz bir halıda yuvarlanan gözleriyle baktı, dansların sebebi sorulacaktı, kaynayan suya atılan her bir taş, çıktı içinden dallarla varlığından güzel olan şeyleri sorgulamaya başlayan her küçük gibi, bir büyük olmaya kararlı ayaklarıyla baş etmeye çalışıyor güzellikleri görmezden gelmeyi nasıl başarıyorsun söyle, bir mezar kazılıyordu, bir tabuta yaklaşılıyordu, bir mezar, böceklerin fışkırdığını böyle güzel olamayacaktı, açacaktı  "aç kapağını, aç" her hikayemi yarım bırakıyordum,  beynimin içinden fışkıran böceklerin haddi hesabı yok dağılıyorlar dört bir yana, akıyorlar her hikayem yarım kalıyor, binlerce hikaye oluyor ve her biri yarım kalıyor yüz binlerce böcek gözlerimden fışkırıyor okşuyor kirpiklerimi binlerce pirenin ayakları pulları dökülüyor duygularımın doğru ezgiyi bulunca dans ediyor bütün omurgasızlar, omurgaların arasında dans ediyorlar, kimse herkes, tanelerce kumun üzerinde  tane...

savunamayacağım varlığımı, yanlışlarımı yüzüme vura vura yürüyerek, bulunduğum her noktada açacağım kapılarımı, lütfen, lütfen demeyi bırakacağım. kırılan her kemiğimi, iyileştirmek için yaptığım bu noktasal seçilimde bir düşüşün yara izlerini taşıdığım için saklanıp kalıyorum. saklanıyorum. gökyüzünden aşağıda kalabildiğim her an için bir mum yakıp oturuyorum yatağıma. neler gözden çıkıyor biliyor musunuz? neleri gözden çıkarıyor ve nelerle yaşamaya çalışıyorum. özür dilerim. olmadığım her insan için sizden özür dilerim. benden uzak durmanız için daha neler yapabilirim bilmiyorum. gün be gün yiten duyguları size daha ne kadar verip ne kadar kendimden sapabilirim bilmiyorum. uykuyu düzenleyen ve geçmişin tozsuz yaprakları arasına ne kadar sığınabilirim inanın bilmiyorum. hatalarımı telafi adı altında daha ne kadar batırabilirim onu da bilmiyorum. kaçabildiğim her sayfada bulduğum böceklerden kaç tane daha...... siz konuşurken, sizler konuşurken, parçalardan oluşan bütünlerin h...