Ne yazacağımı bilmiyorum ama yazmak istiyorum. Hayır, kayıp hissetmiyorum ama bulunmuş da hissetmiyorum.
Düşüncelerimin içindeki karıncalanmaları izliyorum. Hiç bu kadar kendimi sakin, dışarıdan gözlemler şekilde olmamıştım. Duygularıma kapılmadan, fırtınalar koparmadan... Bazen bir mucize olmasını istiyorum. Belki bir gün olur. Olmasa da olur herhalde. Sadece bazen kendime bunları neden yaptığımı anlayamıyorum.
Aslında anlama konusunda sıkıntı çekmiyorum. Asıl sıkıntı yaşadığım yer anlamama rağmen aksiyonlarımı ayarlayamıyor oluşum. Alışkanlık olsa gerek. Yıkmak zor bilirsiniz. Beynime rağmen yaşıyor olmak bazen çok zor. Bazen beynimle var olmak çok da keyifli. Kafamın çalışma şeklini seviyorum aslında. Sadece bu çalışma şekli normalden daha fazla enerji gerektiyor ve işin sonunda tekrar tekrar bitkinlikle uğraşıyorum.
İnsan ne garip aslında, hem de ne mükemmel garip. Üstüme bir sürü elbise geçirdim. Neredeyse hiçbiri olmadı. Oturmadı. Küçük geldi. Kocaman oldu. Üstümde durmadı. Hepsini bir kenara attım ve hiç toplamadım bir süre. Toplamaya başlayınca kendime yer açtım. Kendimi o kadar küçültmüştüm ki oda bir şato gibi göründü. Birden labirente dönüverdi. Dolandım içinde. Centaur muydum, Daedalus mu, Icarus mu yoksa kral mıydım ben? Kendimi aynı anda hepsi olmuşken buldum. Buldum derken tam tutabilmiş miydim emin değildim ama yine de sarılmaya çalıştım hepsine vakit varken daha. Vakit bitiyordu bazen. Bazen kum saati çevrilmiyordu ve kalıyorduk öylece hep beraber. Çevrilebilen zamanlar değerliydi, değerlendirildi. Peki ya şimdi kimdim? Bloom mu Stephen mı? İkisi de değildim. Joyce muydum peki? O da değildim. Ovid'in hikayelerine eşlik etmeye başlamıştım ama hiç kimse değildim. Kendimden başka.
Peki kaç dönüşüme uğrayabilirdim? Sayısı var mıydı? Sınırı? Başladıktan sonra durabilir miydim? Hep kendimi yeniden kaybetmem gerek miydi? Hiçbirine bir cevap bulamadım. Bulamadığım için de sadece sorularla vakit geçirdim. Sorular iyiydi ama her zaman tek bir cevabı olmuyordu soruların. Bütün olasılıklarla dost olabilmek zor. Her olasılıkla dost olmak zorunda mıydım? Bu cevaplar yastığımda birikecek miydi? Uyanınca gözlerimi ovuşturacak mıydı? Bazen yaptılar, bazen onlar da uyanamadı. Bazen de ben uyandırdım. Giriş, gelişmesi olan hikayeleri beraber yazdık. Çoğu hikayenin sonucu yoktu. Sonuçsuzlukla anlaşmak için epeyce bir uğraştım. Her seferinde kalbim biraz daha kırıldı. Ama kalp sanırım kırılabilen bir şey o yüzden çok da dert edinmedim. Hiç de toparlamadım kırıklarını. Öylece sarıldım her bir parçaya. Her kırılmayla sanki yeni bir şekil aldı. Yumruk gibi değil sanırım şu an. Zaten bedenime de uymuyordu yumruk gibi olsaydı. Şimdi biraz daha yakıştı gibi.
Babamı aradım babalar günü için. Açmadı. Olsun. Korktu herhalde, taşınma işlerinden ötürü bir şey isterim diye.
Canımı daha da acıtan diğer şeyleri anlatmak istemiyorum. En sevdiğim insanları kaybediyorum. Belki de konuşmayarak gitmelerini engellemeye çalışıyorum. İçimden gitmeleri. Bunun yası uzun olabilir.
Sonuçsuzlukla bırakalım yine. O zaman bitki çayımızı içip uyuyalım.
Yorumlar
Yorum Gönder