başlık2

Şu an tam olarak neyden bahsetmek istediğim hakkında en ufak fikrim bile yok. Sadece yazmak istedim işte. İçimde toplanmış yumruları hep böyle dışa atmadım mı zaten. Bu da hikayemden bir alıntı olmayıversin. Bölük pörçük düşüncelerin bir arada toplandığı bir şey olsun yine. En sevdiklerim böyle değil miydi zaten.

Şimdi yumru dedim ya acaba haksızlık etmiş olur muyum içimdeki garip hislere? Ne kadar haksızlık etmiş olurum ya da. Bir dakika soru işareti kullanmayacaktım bu yazıda. Soru işaretlerini sevmeyen bir yazı yazmak istemiştim. Cümleden özür dilerim. Belki affederse beni, ellerime bir şeyler bırakır. Belki bu sefer küllerini bırakır gazinin. Bakabilirim o zaman şaşkın şaşkın, ne garip diye. Bunu hep tekrarlarım aslında beni bir çocuktan ayıran bir şey yok. Beni bir çocukla bağlayan tek şey var.

          İçim şişik gerçekten. Sorularıma cevap aradığım her yol şişik. Neden bu kadar sorularım var. Cümlelerim soru şeklini buluyor hep bir şekilde. Düz olmasını ister miydim peki hep. Hiç sanmıyorum. Ama sorular da hiç bitmiyor. Sorularım beni çok seviyor. Ben çaktırmıyorum.

Hep kuşlardan, köpeklerden, kedilerden, ağaçlardan, bulutlardan bahsederim ve sanki neyden bahsedersem bahsedeyim onlardan hep bahsetmiş gibi hissederim. Sanki gerçekten söylenecek her şey söylenmiş, anlatılacak her şey anlatılmış gibi. Ve ben kendini tekrarlayan bir dikdörtgen olmuşum gibi. A ve B noktasının yeri aynı gibi.

Hiç mi konuşmadım sanki rüzgardan, şekerleri seven O’ndan veyahut Lucy’den. Ah Lucy. Bana hep Selina’yı anımsatıyorsun. Ve seni yazdıktan bir iki yıl sonra ayak bileğimin tam o bahsettiğim yerini jilet bıçağı ile nasıl kestiğimi. Kendini gerçekleştiren kehanet olsa gerek. Belki de 

en içten halim olsan gerek. Neden Lucy bilemedim hiç. Aklıma ilk o gelmişti ondan galiba. Çünkü o anda koymuştum o ismi gerçekten de. Neden isim koyma gereksinimi duymuştum ki? Seslenmem gerekmişti sanırım. Seslenmesem 

ölürdüm o an belki de. Bence bir ihtimal ölürdüm. Belki ölürdüm. Belki ölmezdim. Yüzde elli ihtimallere baktığım, dümdüz denklemlere güvendiğimden

 mi olmuştu gerçekten. Çok da mühim değil ya. Kimse mühim olmasını istemez bence de.

Yeşil, mavi, gri, her şeyin o kadar bi anlamı var ki. Yazdığım her kelime bu yüzden hep istemediğim anlamlar taşıyor. Resim yeteneğim olsaydı keşke diyorum ama bu sefer de renkleri yetersiz bulurdum gibi. Belki de renkleri saymak yerine sadece renk, renk, renk, renk diye devam edersem belki olur. Oldu gibi de aslında.

İçimden geçen zihnimi meşgul eden şeyleri anlatmak için kullanacağım şeyleri bile kısıtlamışlar. Neydi unuttum differance olması lazımdı sanki. Neyse o bile yeterli bir loop sağlamıyor. Gerçi o da en kısıtlayıcı şeylerden aslında. Gerçi- aslında. Aynı cümlede kullanılabilirler mi gerçekten. Neyse.

Niye kimse ellerimi rahat bırakmıyor tam olarak. Ellerim benim. Sahiplenmek istiyorum onları. Lütfen bırakın. Bir şey de benim olsun istiyorum. En azından ellerim benim olsun.

Hala neden bir şeylere değer olabileceğime inanmıyorum. Neden hala herkesi memnun etmeye çalışıyorum. Yani çoğu insanı. Neden hala kaçıyorum. Hala kendime güvenemiyorum. olsun.

Taşlarla kim oynadı? Kim götürdü en pürüzlüleri. En çok onlar bana lazımdı. Pürüzsüzler hiç beni sevmedi. Nasıl nefret ediyorum çizgili kağıtlardan, defterlerden hele beyaz mavi çizgililerden. Nefret etmiyorum. Sadece sevgi de beslemiyorum.

hepsi bu