A Road Trıp

            I am a bit confused in fact. They said   my translation skills of my emotions to words were advanced, however, when I write, my words do not feel quite enough. Confused. I want my headphones. Today, I am going to plant strawberries on my balcony. I am excited. It helps me to heal, to see them grow, to talk to them. My hands create new lives, and they are green. Whatever, I want to talk about something else today. My body perception. And you will think that it will be about my weight. Maybe some part, I am not sure yet. The flow will decide.             During my last therapy session, Ms. Özge said that it was my sleekest appearance after a long time. I answered, “Most of the time, looking pretty makes me feel too much”. Of course, we discussed it. And I am not going to write about it with "I said" - "she said". But here we go.     ...

ben geri geldim. beni kucaklayan her şeyi bir kenara koydum. beni kenara koyan her şeyi kucakladım. annemi özlüyorum. nasıl sevildiğimi hatırlamasam da sevilmeyi özlüyorum. annemi özlüyorum. babamı unuttum. hep... ellerim tek kıvılcımda yanmış. gözlerim sabah beş ışığıyla kör olmuş. ben de hep karanlıklarda bırakmışım kendimi. görünmez olmak için kendimi bir de siyahlara bürümüşüm. korkmuşum kendimden, iyi olmaktan, başarılı olmaktan, insanların beni görmesinden. hep kendi ayağıma taş koymuşum. kendi önümü kapatmışım. nasıl değişir bu bilmiyorum. nasıl koparım bilmiyorum. yirmi altı senenin verdiğini birden nasıl sıfırlayabilirim bilmiyorum. kendi kendime nasıl anne olurum bilmiyorum. ellerimi nasıl severim, nasıl yalnızlıktan çıkarım. nasıl öğrenirim yürümeyi, koşmayı, emeklemeyi, düşmeyi, yeniden kalkmayı, bisiklete binmeyi... kendi ellerimi ne zaman tutmaya başlayabilirim bilmiyorum. beni seviyor musun? beni görüyor musun? beni fark ediyor musun? hep bunu istedim senden. içimi gör...

Bir gün güzel bir çiftlikte yaşayacağıma eminim. Ve rüzgar saçlarımın ve kirpiklerimin arasından geçip gidecek, her sabah her gece.             Ama neyse. Hiçbir şeyden emin değildi. Kendi koydukları dahil bütün kuralları yıkmak istedi. Sürekli kendisine “Bir kuştan bile daha özgür olacağım” diye tekrarlardı. Bedenimden, ruhumdan kurtulmayı ne kadar istediğimi asla tahmin edemezsiniz. Yalnızca ailesinin, toplumun değil kendi duygularının da tutsağı olduğunu düşünürdü hep. Ağlardı, ağlardı ve güldü. Lisedeki yıllar, bomboş. Onları hiç hatırlamıyor. Ailesi uyuşturucu kullandığını düşünürdü. Odasında illegal bir şeyler ararlardı hep ama hiç bulamazlardı. Hastalığıydı onu böyle yapan. Sonradan anksiyeteye, travma sonrası stres bozukluğuna, depresyona, yeme bozukluğuna, borderline’a dönüşen bipolardı. Belki de hiçbiri yoktu ve sadece kendisiydi. Belki sadece farklıydı ve bunu kabullenemiyor bu yüzden onu garip hissettiriyorlardı. Bel...

I shall live on a beautiful farm I am sure of that. There will be breeze running through my hair and eyelashes every morning and night. Whatever. She was never sure of anything. She tried to break all the rules even the ones she made. She always said to herself “I am going to be free even more than the birds.” You can never understand how I want to break free from my body from my soul. She thought that she was a prisoner not only of her parents and of society but of her emotions as well. She cried, she cried, she laughed. Those years when she was in high school are blank. She does not remember them. Her parents, her family thought she was on drugs. They searched her room for some illegal shit, but they never found a single one. It was the disease what made her like that. Bipolar later turned out to Borderline mixed with Bipolar, Anxiety Disorder, PTSD, Panic Disorder, Depression, Eating Disorder. Maybe none of them has existed and she was just being herself. She was just different,...

Uyumadan önce şu an için başka şeyler yapmayı planlamıştım ama buradayım işte. Yazma dürtüsünü engelleyemiyorum. Belli ki dayanamıyorum da. Bazıları buna ilham diyor ama ben katlanabilmekle eş değer kılıyorum, zihnimin sakinliğiyle. Hislerime katlanamadığımda bilgisayarın önüne oturmak da pek mümkün olmuyor. Hislerimin sakinleşmesine ihtiyacım var, en azından katlanılabilir olmalarına. Bazen uzun zaman yazmamamın sebebi bu aslında. Daha elim klavyeye değmeden bunu hissedebiliyorum. Yazmayı düşündüğüm zaman midem içeride büzüşüyormuş gibi rahatsız ediyor. Bulantıyı hissedebiliyorum. Hisler sanki karnıma yumruklarıyla saldırıyor gibi oluyor. Sürekli. Belki de geçmişteki ilaçlarla kalkıştığım sayısız intiharlardan kalan bir histir. Belki de Dünya’nın bıraktığı bir etki. Neyse. Geçmişten, çıkış noktamdan bahsetmeyeli çok oldu. Buna nasıl dönüştüğümden. Birkaç hafta önce istanbul’a, eve – annemin deyişiyle- gittim. Hayatımdaki en sert farkındalığa varmış olabilirim. Son birk...

I planned to do other things for this time of the day before I went to bed. Still, I am here. I cannot prevent the urge to write and obviously I cannot resist it. Some call it inspiration, I say toleration, the clarity of mind. If I cannot tolerate my feelings I cannot sit in front of this computer. I need my feelings to calm down, at least to be tolerateable. That is the reason I cease to write from time to time. I feel it without even attempting to write. When I think about the act of writing my stomach puckers up inside. I feel the nausea. The feelings punch me in the stomach. Always. Or maybe it was the residue of the countless attempts of suicides with medicines. Or it was, what was the left of Dünya. Anyway. So long I haven’t talked about the past of me. The origin of me. How I turned out to be like this. I went to İstanbul a couple of weeks ago, home- as mom would say. Something hit me hard during that visit about my sister. For the last couple of months, I was ...

Just before I hang out the laundry, I had the energy to paint the whole house, mend things, meet a random person afterwards, do some crazy stuff, make love at some beach. Then I hang out the laundry. I still have the energy, but I lack the self-confidence to put them into practice. Oh, how I want to study, read books but these acts do not match with the energy within my mind and body. If I can study, read books and dance at the same time I would really like to do that. I could study and make love and go on journeys on mind in which I could run against the wind at the beach in a sunny day, that would create heavenly pleasure. Why not if I could laugh and get high with the people I do not know but feel very familiar somehow while I study Foucault, read the rest of Malone Dies and The Fifth Child and form a thesis statement with an outline? Why not if I could do all of them in a day. My inaction comes exactly from these clashes. It is not internal and external. It is just inte...

Çamaşırları asmadan önce bütün evi boyayacak, tamir edecek, sonrasında rastgele biriyle buluşacak, çılgınlıklar yapacak ve sahilde sevişebilecek kadar enerjim vardı. Sonra çamaşırları astım. Hala enerjim var, özgüvenim yok. Canım deli gibi ders çalışmak istiyor, deli gibi kitap okumak istiyor. Ama bu eylem şu an kafamdaki ve bedenimdeki hızla eşleşmiyor. Eğer hem kitap okuyup hem dans edebileceksem hem kitap okuyup hem sevişebileceksem neden olmasın. Hem ders çalışıp hem kafamın içinde güneşli bir gündeki sahilde rüzgara karşı koştuğum gezintiler yapabileceksem neden olmasın. Hiç tanımadığım ama aşırı samimi olduğum insanlarla deli gibi sarhoş olup yerlere düşüp kahkahalar atarken aynı zamanda Foucault çalışabileceksem, Malone Dies’ı, The Fifth Child’ı bitirip, thesis statement bulup, outline çıkarabileceksem neden olmasın. Bunların hepsini bir günde yapabileceksem neden olmasın. Eylemsizliğim tam olarak bu çatışmalardan kaynaklanıyor sanırım. İçsel ve çevresel değil bu çat...

Geçen sefer ne yazdığımı hatırlamıyorum. Bugün fazla vaktim de yok. Ama şunu belirtmek istiyorum, bu sadece başkaları için yapılmış bir şey değil. Bu beni de iyileştiriyor. Aslında benim tahminimin ötesinde iyileştiriyor hem de. Yazmayı neden bıraktığımı anlayamıyorum bu aralar. Hep inatçı oldum. Bilmiyorum. Bir yandan bana söylenenleri, güvenli bir sevgi elde etmek için sorgusuz sualsiz kabul ederken, bir yandan da inadımın beni sürüklediği yerlere gittim. Bu en çok lise dönemlerimde çıktı karşıma. İlk intiharımı ortaokul son sınıfa giderken denedim. Bir kutu ilaç içmiştim. Hiçbir işime yaramamıştı. Aynı yaz sanırım annemden dayak yemiştim. Sigara içtiğimi öğrenmişti. Sonra tabii evden çıkma yasağı, okuldan alma ile tehdit etme. Dışarı çıkma neyse de okuldan alma ile neden? Aynı akşam, annem ile amcam denize bakan kapalı balkonumuzda sigara içerlerken ben ablam üniversitedeyken bile onunla paylaştığım odamda ranzanın üst tarafındaki yatağımda tıraş bıçağından ayırdığım ji...

Önce yapmam gereken başka bir şey var. Evet şimdi başlayabilirim. Bu benim, şimdiye kadar olan, şimdiki ve şimdiden sonrasının yolcuğunu haritalıyor. Bu benim haritam olmak beraber, benim gibi hisseden herkesi kucaklasın istiyorum. Ve bu bütün önyargıları, doğru bilinen yanlışları yıksın istiyorum. Şimdiye kadar yaşadıklarıma dayanarak pek çok insanın bunun ilgi çekmek olduğunu düşüneceğini biliyorum. Bir sorunum yok bununla. Aslında dikkat çekmeye de çalışıyorum. Akıl sağlığına, beden sağlığı kadar önem verilmediği için, akıl sağlığı zarar gördüğü ve mekanizmaları düzgün bir şekilde işleyemediği için cadı avı dönemlerindeki cadılar gibi saklanmak zorunda hissettiğimiz için, akıl sağlığına dikkat çekmek istiyorum. Çünkü en anlayışlı olması gereken insanların bile içine cin girmiş ifadesinin biraz daha bilimsel önermesini vererek bizleri ucubeleştirmesi gerçeğiyle karşı karşıya kaldım pek çok kere. Ama aslında yaşadığımız dönemde ciddi anlamda bir akıl sağlığından bahsetmek n...

It's coming I can sense it. the mania. The upbeat. whatever you call it. it is coming. It is like water ready to boil on the stove. better make some tea. I don't like tea that much. two days ago I was depressed. yesterday I did not feel anything. I was normal. today i am happy. I am boiling with cheer and energy and discovery and passion. just two days ago I woke up I said that I am going to go to that class today. I've read that bloody book. I am able to discuss. I woke up at around 6 that day. and i could not go to that class. because suddenly it hit me that i was neglecting my cats because of my disorder and i needed to spend time with them even though i am taking quite good care of them. Today everything has changed. I woke up at 6:47, I played with cats just before I fed them. Then I made coffee and sat, watched some things. I prepared some homework for my student. Completed some classes on my online course. took the homework to my student, came back, had br...

Yes, I know there will be a lot of grammar mistakes in this chapter as well. Sometimes I care, sometimes I do not. Sometimes I respect the flow and do not correct the mistakes but sometimes I think all of the writers revise their writings maybe so should i. However, this is not our matter this time. I am here to tell something else which I do not know what. I grew hate to most things I used to like or love. I used to love the city lights now I am not so sure. I used to love walking in the middle of the night, breathing the night breeze and getting the chills. I never do it anymore. I used to write a lot, I stopped for a long time, I am glad that I've come back. That is the only thing I come back to. I used to listen to music all the time, sing along, get lost in the music. Now it feels scary. I used to dream in bed before going to sleep in which I have superpowers like reading at a speed of light, not forgetting anything about my studies, speaking six different languages, tr...