desensitization

bir şey bir kere bozulunca neden geri alamyoruz? neden, hep yaraları taşıyoruz?
çok garip yıllar önce olup bitmiş ve o zaman beni asla etkilememiş şeylerin acısını çekiyorum. garipten de öte aslına bakarsanız.
bu kadar duygusal olmayı hiç istememiştim. ama görüyorsunuz adeta soyutluk sularında yüzüyorum. kırığım, buruğum, üzgünüm, bazen mutluyum, bazen heyecanlıyım, bazen utangaçım tıpkı dünya üzerindeki her insan gibi bazenim. bazen öyle bazen böyle bazen şöyle...
ellerimi kumlara gömüyorum. ellerim, kumla pek iyi anlaşamıyor ama seviyor yine de. kum da ellerimi pek sevmiyor.
bitti diyorum, buraya kadar. başarılarım bile tatmin etmiyor.
eve girmek istemiyorum.
evden çıkmak istemiyorum.
oturup saatlerce düşünmek istiyorum, düşünürken sıkılıyorum.
yazmak istiyorum, yazarken sıkılıyorum.
ellerimi kumdan çıkarıyorum. tanecikler yapışmış.
ellerimi kumla anlaştırmak istiyorum. tek istediğim anlaşmaları. ama kum istemiyor.
yarım kalıyor yine her şey. yarımlıklar arasında bir kere daha kayboluyorum. kaybolmayı seviyorum. ama bazen katlanılamaz oluyor.
içeride korkudan titriyorum. dışarıdan hiçbir şey belli olmuyor. en fazla ağlayabiliyorum. ağlamak beni güvenli kılıyor. ya kendime bile hislerimi belli edemeseydim diyorum. en azından kendimi anlayabiliyorum. anlam veremesem de en azından kendimle birlikteyim. biraz zamana ihtiyacım var. ama sabırsızlığım bu zamanı kullanmama izin bile vermiyor. çelişkiler içerisine dalıyorum tam bu noktada. zamanın değerini asla bilemedim.
biraz kendimi rahat bıraksam. biraz kendimi unutsam. biraz kendimle konuşmasam. biraz kendimin konuşmasına izin versem. biraz gözlerimi kapasam. hiçbir şey değil. en çok kendim kendimi yıpratıyorum.