Ana içeriğe atla
boşluklar dolmalıydı. boşlukların ardında kalan her hikayeyi sürüklemeliydi.
biliyorum. bilince daha da zor oluyor.
boşlukları kenara itiyorum.
boşlukları boşaltıyorum.
boşluklar konuşuyorlar. en son yıllar önce dinlediğim bir şarkı aklıma geliveriyor.
youtube elimin altında ama açmıyorum.
şarkıları biriktiriyorum günlüklerimde. günlüklerime dokunmuyorum. öpüyorum onları birer birer.
bazen bir bina olmak istiyorum. bazen bir bina olmak istemiyorum. sözlüklerime bakıp bakıp yeni kelimeler bulmak istiyorum ama sözlüklerimi hiç açmıyorum.
bazen yinelenen duygularla arkadaşlık etmek istiyorum, sonra ise bundan vazgeçiyorum.
hayatımın akıp gittiği her kanalda taşlar bırakıyorum bana ait olmayan.
varlığımdan sıkılmıyorum. varlığım küçük bir timsah oluveriyor.
paragraflarla ne derdim var onu da bilmiyorum. ama böylesi rahatlatıyor. kendi kendine konuşan bir samur yeğliyorum.
gözlerimi kamaştırıyor gece. gözlerimi kamaştırıyor gündüz. gözlerim hep şaşırıyor. bir gün vardı. o günden beri havaya karışma düşüncesi akciğerlerimi sabırsızlandırıyor. o günden beri gökyüzüne baktığım her an atomlarıma ayrılıp özgürleşme düşüncesi kulaklarımı gıdıklıyor.
hem küçük hem çok büyük. hem öyle hem de çok öyle değil ki. hem kurt hem kuzu gibi.
zıt olan her şeymiş gibi.
varlığım beni zorluyor. varlığım rahat durmuyor. insan hiçbir hayali olmadan daha çok anlamlı oluyor.
her seferinde farklı cevaplar buluyorum sorunuza. hocam, affedin.
küçümseyemiyorum hiçbir şeyi. hiçbirinizi. küçümseyemiyorum eylemleri. nelere değebileceğinizi biliyorum. neler olabilecekken olamayışlarınızı. nelerde kaybolup gittiğinizi. küçümseyemiyorum içinizi. küçümseyemiyorum kendimi.
ve büyütemiyorum da aynı zamanda ne sizi ne kendimi, gözümde.
kocaman öpüyorum. boşluklarda var olmaya gidiyorum.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

desensitization

            I am a bit confused in fact. They said   my translation skills of my emotions to words were advanced, however, when I write, my words do not feel quite enough. Confused. I want my headphones. Today, I am going to plant strawberries on my balcony. I am excited. It helps me to heal, to see them grow, to talk to them. My hands create new lives, and they are green. Whatever, I want to talk about something else today. My body perception. And you will think that it will be about my weight. Maybe some part, I am not sure yet. The flow will decide.             During my last therapy session, Ms. Özge said that it was my sleekest appearance after a long time. I answered, “Most of the time, looking pretty makes me feel too much”. Of course, we discussed it. And I am not going to write about it with "I said" - "she said". But here we go.     ...
Yorum Gönder
Devamı

15/16

I planned to do other things for this time of the day before I went to bed. Still, I am here. I cannot prevent the urge to write and obviously I cannot resist it. Some call it inspiration, I say toleration, the clarity of mind. If I cannot tolerate my feelings I cannot sit in front of this computer. I need my feelings to calm down, at least to be tolerateable. That is the reason I cease to write from time to time. I feel it without even attempting to write. When I think about the act of writing my stomach puckers up inside. I feel the nausea. The feelings punch me in the stomach. Always. Or maybe it was the residue of the countless attempts of suicides with medicines. Or it was, what was the left of Dünya. Anyway. So long I haven’t talked about the past of me. The origin of me. How I turned out to be like this. I went to İstanbul a couple of weeks ago, home- as mom would say. Something hit me hard during that visit about my sister. For the last couple of months, I was ...
Yorum Gönder
Devamı

4 nisan 20

Merhaba. Bugün onay meselesi kafamı kurcaladı yine. Regl olacağım bu arada, çok depresif gelirsem salın beni. Annemle heyecanla başladığım her telefon konuşması hayal kırıklığıyla son buluyor. Annemle dertleşmem gibi bir şey asla söz konusu değil. Annem benimle dertleşebiliyor ama ben annemle dertleşemiyorum. Ve her telefon konuşması benim kalbimin kırılmasıyla bitiyor. Hala beklentim var annemden demek ki. Hala annemden beklentilerimi bırakmamışım. Insan nasıl bırakabilir ki zaten. Her şeyi bırakabilir belki ama annesinden gelebilecek desteği beklemekten vazgeçemez gibi. Ama vazgeçmek zorundayım. Bir gün beni nasıl yalnız bıraktığını görebilsin isterdim ama annem öyle biri değil. Yani sadece öyle bir kapasitesi ve bilgisi yok. Ve geri kalan bütün bilgilere kendisini kapamış bir kadın. Suçlayamazsınız. Şu an güvenli bildiği bir alanda ve güvenli alanını bu saatten sonra bırakacak da değil. Herkese ve her şeye üzülmekten sinirlenmekten çok yoruluyorum bazen. Kendim de dahi...
Yorum Gönder
Devamı