A Road Trıp

Bir gün güzel bir çiftlikte yaşayacağıma eminim. Ve rüzgar saçlarımın ve kirpiklerimin arasından geçip gidecek, her sabah her gece.             Ama neyse. Hiçbir şeyden emin değildi. Kendi koydukları dahil bütün kuralları yıkmak istedi. Sürekli kendisine “Bir kuştan bile daha özgür olacağım” diye tekrarlardı. Bedenimden, ruhumdan kurtulmayı ne kadar istediğimi asla tahmin edemezsiniz. Yalnızca ailesinin, toplumun değil kendi duygularının da tutsağı olduğunu düşünürdü hep. Ağlardı, ağlardı ve güldü. Lisedeki yıllar, bomboş. Onları hiç hatırlamıyor. Ailesi uyuşturucu kullandığını düşünürdü. Odasında illegal bir şeyler ararlardı hep ama hiç bulamazlardı. Hastalığıydı onu böyle yapan. Sonradan anksiyeteye, travma sonrası stres bozukluğuna, depresyona, yeme bozukluğuna, borderline’a dönüşen bipolardı. Belki de hiçbiri yoktu ve sadece kendisiydi. Belki sadece farklıydı ve bunu kabullenemiyor bu yüzden onu garip hissettiriyorlardı. Bel...

I shall live on a beautiful farm I am sure of that. There will be breeze running through my hair and eyelashes every morning and night. Whatever. She was never sure of anything. She tried to break all the rules even the ones she made. She always said to herself “I am going to be free even more than the birds.” You can never understand how I want to break free from my body from my soul. She thought that she was a prisoner not only of her parents and of society but of her emotions as well. She cried, she cried, she laughed. Those years when she was in high school are blank. She does not remember them. Her parents, her family thought she was on drugs. They searched her room for some illegal shit, but they never found a single one. It was the disease what made her like that. Bipolar later turned out to Borderline mixed with Bipolar, Anxiety Disorder, PTSD, Panic Disorder, Depression, Eating Disorder. Maybe none of them has existed and she was just being herself. She was just different,...

Uyumadan önce şu an için başka şeyler yapmayı planlamıştım ama buradayım işte. Yazma dürtüsünü engelleyemiyorum. Belli ki dayanamıyorum da. Bazıları buna ilham diyor ama ben katlanabilmekle eş değer kılıyorum, zihnimin sakinliğiyle. Hislerime katlanamadığımda bilgisayarın önüne oturmak da pek mümkün olmuyor. Hislerimin sakinleşmesine ihtiyacım var, en azından katlanılabilir olmalarına. Bazen uzun zaman yazmamamın sebebi bu aslında. Daha elim klavyeye değmeden bunu hissedebiliyorum. Yazmayı düşündüğüm zaman midem içeride büzüşüyormuş gibi rahatsız ediyor. Bulantıyı hissedebiliyorum. Hisler sanki karnıma yumruklarıyla saldırıyor gibi oluyor. Sürekli. Belki de geçmişteki ilaçlarla kalkıştığım sayısız intiharlardan kalan bir histir. Belki de Dünya’nın bıraktığı bir etki. Neyse. Geçmişten, çıkış noktamdan bahsetmeyeli çok oldu. Buna nasıl dönüştüğümden. Birkaç hafta önce istanbul’a, eve – annemin deyişiyle- gittim. Hayatımdaki en sert farkındalığa varmış olabilirim. Son birk...

I planned to do other things for this time of the day before I went to bed. Still, I am here. I cannot prevent the urge to write and obviously I cannot resist it. Some call it inspiration, I say toleration, the clarity of mind. If I cannot tolerate my feelings I cannot sit in front of this computer. I need my feelings to calm down, at least to be tolerateable. That is the reason I cease to write from time to time. I feel it without even attempting to write. When I think about the act of writing my stomach puckers up inside. I feel the nausea. The feelings punch me in the stomach. Always. Or maybe it was the residue of the countless attempts of suicides with medicines. Or it was, what was the left of Dünya. Anyway. So long I haven’t talked about the past of me. The origin of me. How I turned out to be like this. I went to İstanbul a couple of weeks ago, home- as mom would say. Something hit me hard during that visit about my sister. For the last couple of months, I was ...

Just before I hang out the laundry, I had the energy to paint the whole house, mend things, meet a random person afterwards, do some crazy stuff, make love at some beach. Then I hang out the laundry. I still have the energy, but I lack the self-confidence to put them into practice. Oh, how I want to study, read books but these acts do not match with the energy within my mind and body. If I can study, read books and dance at the same time I would really like to do that. I could study and make love and go on journeys on mind in which I could run against the wind at the beach in a sunny day, that would create heavenly pleasure. Why not if I could laugh and get high with the people I do not know but feel very familiar somehow while I study Foucault, read the rest of Malone Dies and The Fifth Child and form a thesis statement with an outline? Why not if I could do all of them in a day. My inaction comes exactly from these clashes. It is not internal and external. It is just inte...

Çamaşırları asmadan önce bütün evi boyayacak, tamir edecek, sonrasında rastgele biriyle buluşacak, çılgınlıklar yapacak ve sahilde sevişebilecek kadar enerjim vardı. Sonra çamaşırları astım. Hala enerjim var, özgüvenim yok. Canım deli gibi ders çalışmak istiyor, deli gibi kitap okumak istiyor. Ama bu eylem şu an kafamdaki ve bedenimdeki hızla eşleşmiyor. Eğer hem kitap okuyup hem dans edebileceksem hem kitap okuyup hem sevişebileceksem neden olmasın. Hem ders çalışıp hem kafamın içinde güneşli bir gündeki sahilde rüzgara karşı koştuğum gezintiler yapabileceksem neden olmasın. Hiç tanımadığım ama aşırı samimi olduğum insanlarla deli gibi sarhoş olup yerlere düşüp kahkahalar atarken aynı zamanda Foucault çalışabileceksem, Malone Dies’ı, The Fifth Child’ı bitirip, thesis statement bulup, outline çıkarabileceksem neden olmasın. Bunların hepsini bir günde yapabileceksem neden olmasın. Eylemsizliğim tam olarak bu çatışmalardan kaynaklanıyor sanırım. İçsel ve çevresel değil bu çat...

Geçen sefer ne yazdığımı hatırlamıyorum. Bugün fazla vaktim de yok. Ama şunu belirtmek istiyorum, bu sadece başkaları için yapılmış bir şey değil. Bu beni de iyileştiriyor. Aslında benim tahminimin ötesinde iyileştiriyor hem de. Yazmayı neden bıraktığımı anlayamıyorum bu aralar. Hep inatçı oldum. Bilmiyorum. Bir yandan bana söylenenleri, güvenli bir sevgi elde etmek için sorgusuz sualsiz kabul ederken, bir yandan da inadımın beni sürüklediği yerlere gittim. Bu en çok lise dönemlerimde çıktı karşıma. İlk intiharımı ortaokul son sınıfa giderken denedim. Bir kutu ilaç içmiştim. Hiçbir işime yaramamıştı. Aynı yaz sanırım annemden dayak yemiştim. Sigara içtiğimi öğrenmişti. Sonra tabii evden çıkma yasağı, okuldan alma ile tehdit etme. Dışarı çıkma neyse de okuldan alma ile neden? Aynı akşam, annem ile amcam denize bakan kapalı balkonumuzda sigara içerlerken ben ablam üniversitedeyken bile onunla paylaştığım odamda ranzanın üst tarafındaki yatağımda tıraş bıçağından ayırdığım ji...