A Road Trıp

Hep bir yerden başlamam gerekiyor. Hep bilmediklerimden. Hep gözlerime kaçan her şeyden sorumlu olmam gerekiyor. Rüzgarı kontrol edebilmem. Kirpiklerimi köklerine yapıştırabilmem. Tozları uzak tutabilmem. Gerekiyor. Bir yerde. Hep. Hata. Yapıyorum. Mükemmel olmam gerekiyor. Her şeyi düzgün yapabilmem. Yoksa sevgiyi hak etmiyorum demektir. Mükemmel olmam gerekiyor. Bir ilişkimin olması içi mükemmel bir anlayışa, dışarı çıkabilmek için düzgün görünmeye, derse gidebilmem için her şeyi yapmış olmaya, arkadaşlarımla görüşmek için enerjik hissetmeye, kedilerimi hak edebilmek için mükemmel bir bakıcı olmaya, kitap yazmaya başlamak için, bir konu hakkında görüşlerimi savunabilmek için dünya üzerindeki bütün bilgileri biliyor olmaya, hayatımın bir önemi olması için hayallerimi gerçekleştirmeye, yaşamam için hayatımın bir öneminin olması gerekiyor. Ve bu yazıyı paylaşmam için bir önceki cümledeki dil bilgisi ve anlatım yanlışlarını gidermem gerekiyor. “makalenizdeki her dil bilgisi hat...

Daha iyi fikirlerim vardı başlamadan önce. Anlatacaklarım kafamda toparlanmış haldeydi. Ne değişti bilmiyorum. Bazı korkularımı nasıl yeneceğimi bilmiyorum gerçekten. Bazı öz güven eksiklerimi nasıl tamamlayacağımı bilmiyorum. Hala sevilmeye değecek yanlarım var mı diye düşünüyorum. Hala inanmıyorum birinin beni sevebileceğine. “Ben aşık olunmak için fazla sorunluyum”. Fazla başkayım. Biriyle tanıştım. Düşününce gülümsediğim biri. Ama sanırım kendime endişesiz gülümseme fırsatını tanımayacağım. Böyle şeyler hissettiğimde tamamen başka bir insana dönüşüyormuşum gibi geliyor. Aştığımı sandığım bütün şeyler geri geliyor. Bazen katatonikleşiyorum bazen de fazla oluyorum. Hiç emin olamıyorum ortasından. Ortası ne ki? Neyi paylaşmalıyım mesela? Hangisi aşırı olur? Ne desem salak gibi görünmem? Ya da bunu söylesem benim uğraşılmaması gereken biri olduğumu düşünür mü? Her halükarda beni biraz tanıdıktan sonra nefret eder nasılsa. Ya da ben bu korkuya daha fazla katlanamayıp giderim. ...