Şu an tam olarak neyden bahsetmek istediğim hakkında en ufak fikrim bile yok. Sadece yazmak istedim işte. İçimde toplanmış yumruları hep böyle dışa atmadım mı zaten. Bu da hikayemden bir alıntı olmayıversin. Bölük pörçük düşüncelerin bir arada toplandığı bir şey olsun yine. En sevdiklerim böyle değil miydi zaten. Şimdi yumru dedim ya acaba haksızlık etmiş olur muyum içimdeki garip hislere? Ne kadar haksızlık etmiş olurum ya da. Bir dakika soru işareti kullanmayacaktım bu yazıda. Soru işaretlerini sevmeyen bir yazı yazmak istemiştim. Cümleden özür dilerim. Belki affederse beni, ellerime bir şeyler bırakır. Belki bu sefer küllerini bırakır gazinin. Bakabilirim o zaman şaşkın şaşkın, ne garip diye. Bunu hep tekrarlarım aslında beni bir çocuktan ayıran bir şey yok. Beni bir çocukla bağlayan tek şey var. İçim şişik gerçekten. Sorularıma cevap aradığım her yol şişik. Neden bu kadar sorularım var. Cümlelerim soru şeklini buluyor hep bir şekilde. Düz o...
The peaks of my story, the journey of my learning, the awareness of mental health, the sharing of some information I have got, the growth, Warning! Not so fun. The more the merrier.