A Road Trıp

işte ben de yazıyorum bazen. gözlerimin oyuklarına hikayelerimi sıkıştırıp duyguları damıtıp damıtıp yazıyorum. duygusuz var olmadığım gibi duygusuz yazamıyorum da. aynı sebepten bazen yazıyorum. çünkü bazen duygularımla iyi anlaşabiliyorum.  -ve işte karşınızda dünyanın en tatlı sesli üç kızı- sokaktaki çocuklar söylüyorlar. dünyanın en masum sözcüklerini duymuş olabilirim. en umut dolu. en hayallerle dolu. çocuklarla geçirdiğim zaman sanırım hayatımda geçirdiğim en kaliteli zamanlar. gözlerimin içine bakışları, iltifat edişleri, hayatlarından öyle sıradan şeyler paylaşma arzuları, yanımda şımaracak kadar kendilerini rahat hissetmeleri... ne kadar kızsam da aslında kızamıyorum içten içe. bazen bir yetişkin gibi davranmalarını beklediğim doğru aslında, ama çocukluklarını aklımdan hiç çıkaramıyorum günün sonunda. hayatımda duymayı en sevdiğim iki sesten biri de çocuk sesi kesinlikle. sokakta oynayan, birbirlerine bağıran, şarkı söyleyen, annelerinden su isteyen çocukların sesi. "...

bir şey bir kere bozulunca neden geri alamyoruz? neden, hep yaraları taşıyoruz? çok garip yıllar önce olup bitmiş ve o zaman beni asla etkilememiş şeylerin acısını çekiyorum. garipten de öte aslına bakarsanız. bu kadar duygusal olmayı hiç istememiştim. ama görüyorsunuz adeta soyutluk sularında yüzüyorum. kırığım, buruğum, üzgünüm, bazen mutluyum, bazen heyecanlıyım, bazen utangaçım tıpkı dünya üzerindeki her insan gibi bazenim. bazen öyle bazen böyle bazen şöyle... ellerimi kumlara gömüyorum. ellerim, kumla pek iyi anlaşamıyor ama seviyor yine de. kum da ellerimi pek sevmiyor. bitti diyorum, buraya kadar. başarılarım bile tatmin etmiyor. eve girmek istemiyorum. evden çıkmak istemiyorum. oturup saatlerce düşünmek istiyorum, düşünürken sıkılıyorum. yazmak istiyorum, yazarken sıkılıyorum. ellerimi kumdan çıkarıyorum. tanecikler yapışmış. ellerimi kumla anlaştırmak istiyorum. tek istediğim anlaşmaları. ama kum istemiyor. yarım kalıyor yine her şey. yarımlıklar arasında bir k...