En iyi yerlerinden kırılan tüm dallar için tuttuğum yas. Hiç bitmeyecek olan melankoli için. Hiç yürümeyi öğrenemeyecek bebekler için. Ne zaman başladığını bilemedim bu yasın ben. Neyi kaybettiğimden bile emin değilim. Kaç yaşındaydım. Neredeydim. Nasıl bir yerde varlığım devam ediyordu, saat kaçtı? Bilmiyorum. Tek bildiğim hiç bitmeyen bir yasa bir zamanda varmış olduğumdu. Hiç bitmeyen bir hüzün. Hiç bitmeyen bir karartı. Tüm varlığımı kaplayan ve bütün tişörtlerimin yakasına yapışmış bir melankoliyle buluşmuş olduğum. Verdiğim savaş mitolojik savaş hikayelerine yakışırdı aslında. Bir tek kahramanın yolculuğu olamazdı ama. Ben kaybeden taraftayım çünkü. İyi ve kötünün sınırlarında gezinmeyen bir savaştı bu ama. Yalnızca kaybeden ve kazanan vardı. Zaten iyi de kötü de hikayenin neresinde durduğunuza göre değişmez miydi? Yeterince yakın olmazsanız eğer her şeyin çok yolunda olduğunu düşünürsünüz benim için. Bir adım ötede kalırsanız bu kadar vaz...
The peaks of my story, the journey of my learning, the awareness of mental health, the sharing of some information I have got, the growth, Warning! Not so fun. The more the merrier.