A Road Trıp

bir kış gününe uyandığımda iki kelime edecek birini aramıştım. ellerimi buldum. biri beni anladı. öbürüyle aynı dili konuşmuyorduk. bakışlarımızdan anlayabildik yine. bir kış sabahına uyandığımda güneş yatağa vuruyordu. en çok güneşli kış sabahlarını ve rüzgarlı, serin yaz akşamlarını severim. o sabah uyandığımda ellerim yanaklarımdaydı. Ses'i aramaya çıktım. Ses ayaklarımın altında gibiydi. Gökkuşakları içimi doldururken yürüdüğüm yollarda parçalar bırakıyordum. beynime doluşuyordu her bir apartman, sanki alnımda izleri görülüyordu. size gerçek bir hikaye anlatmak isterim ama gerçeklerle aram pek iyi değil bu ara. kendi kurduğum dünyada kapana kısılmış gibiyim. ellerimle her gün konuşuyorum ama cevap vermiyorlar artık. gökkuşakları hala içime doluyor bazı bazı. onları da alıp elimle seviyorum. dali bile pek konuşmuyor benimle. Ses ise hiç bulunamayacak belki ama ben bekliyorum. o son lambayı sağlam tutmak için elimden geleni yapıyorum. belki bugün, belki yarın bilmiyorum ama ya...