A Road Trıp

beynimin kenarları acıyor. beynimin kenarları yanıyor. ellerimin ötesinde bir hisle buluştuğumda bütüün kollarımın yarım kalması gibi methiyeler düzülüyor anılarına. kendimi nasıl bir insana dönüştürdüğümle ilgili postu yorumlara kapatıyorum. "kendimi çok özlüyorum" dediğimde yandı canım her şeyden sonra. bir insan kendisini özlememeliydi. bir insan en çok kendisiyle buluşmalıydı oysa. neye göre yaşıyoruz? neye göre ilerliyoruz? nelerin bizi değiştirmesine izin veriyoruz? nelerle taşlaşıyoruz? neler uğruna duygularımızı kaybetmeye razı oluyoruz? nelerle kayboluyoruz?? ilk defa bir kayboluştan memnun değilim. bu iyi bir kayboluş değil. ben neredeydim bunca zaman? neden bu kadar saklandım? neden bu kadar uyum sağlamaya çalıştım? neden kendimi bu kadar çok özlemek zorunda bıraktım kendimi? neden hiç ağlamadım? neden kendimi yalnız bıraktım? ... binlerce paragraflık sorularım var ama hiçbirine verecek cevabım yok. kusmuğumda boğulmuş gibi hissediyorum kendimi. sanki hayat yavaş...

saçlarımı bıraktım hediye kutusuna. hiç açılmadı o kutular. ellerimi kirlettiğim her bir lavaboda, yıkamak için sabunların kokusunu özümsedim. elimden geldiği kadarıyla. birbirinden güzel karşılıkları, karşılıksız bırakmak için kustuğum tüm yemekleri ve alkolleri mutlu etmeye çalıştım. ellerim her seferinde yandı. ellerimle her seferinde vedalaştım. nereye gideceğini bilmediğim yollarda aradım durdum. hayır, hayatım bir ipin ucunda değildi. o yüzden iplerle hiç anlaşmaya çalışmadım. durup düşündüğüm vakitlerde aklıma gelen her şeyi biriktirdim. taşlarımın arasına koydum ve gidip bir denize döktüm. tıpkı dünya gibi. bir gece gökyüzüne baktığımda içimde bir şeyler taşmıştı. bir gece gökyüzüne baktığımda gülümsemiştim. bir gece gökyüzüne bakmadığımda da gülümsemiştim. her şey birbiriyle buluşuyordu. buluşmalardan rengarenk düşler çıkardım ve hepsini balkona asıp kurumaya bıraktım. kurudukça aramızdaki bağ güçleniyordu. güçlendikçe taşıyordum. o kadar çok taştım ki, kalmadım. o kadar...